हरसाँझ...

हरसाँझ बोतलहरु रित्तिदैछन अचेल
प्यास जवानीको मेटिदैछन अचेल

पिउछु बेहोशीमै डुब्छु म नशामा
जिउने रहरहरु रेटिदैछन अचेल

जति हिड्दै जान्छु गोरेटो जिवनको
मान्छे नाना-थरि भेटिदैछन अचेल

उ भन्थ्यो म सुन्थे प्रीतका कथाहरु
स्मृतिका पन्नाहरु च्यातिदैछन अचेल ।।

मेरी आमा !!!

मेरो शान
मेरो गौरब
मेरो सहारा
मेरो चिनारी
मेरी आमा
अचेल
संसार सामू
घुम्टो ओढेर
आफैलाई लुकाउने
प्रयास गर्दैछिन
आफैले जन्माएका
आफ्नै काखमा हुर्किएका
नाबालकहरू
ढाडे बनिसकेपछी
आफै आफैमा
लुछाचुंडी गर्दैछन
आफ्नै आमाको
ममतामयी छाती कुल्चेर
तँ तँ र म म को बादबिबाद
तेरो र मेरोको होडबाजिमा
दिनरात लागिरहेछन
थुईक्क !
तिनीहरूलाई के थाहा
आमाको हृदय
सन्तानहरूको ममताले
भतभती पोलिरहेको!
फेरि पनि
क्रुर निर्दयी निर्लज्ज सन्तानहरू
उनको त्यो सुकोमल शरीरलाई
बगरेको दोकानमा राखेर
प्रतिस्पर्धा गर्दैछन
टाउको मेरो भाग
खुट्टा तेरो भाग
त्यो बिशाल छाती
चोटैचोटले भरिएको छ
बिचरी मेरी आमा!
रगतको आहालमा डुबेर पनि
चुपचाप सहेकी छिन्
मात्र ,
आफ्नै सन्तानहरूको
खुशीको नीम्ति ।।