यहाँ
आत्मा रोएको छ
हरेक आगन रोएको छ
घर घरमा बिलौना गर्दै
टोल छिमेक रोएको छ
रोदनको यही कोलाहल भित्र
एउटा बस्ती रोएको छ
बस्तीहरुको आँशुमा सिङ्गो
देश रोएको छ ,
उ पुछ्न चाहन्छ
ति आँशुका थोपाहरु
उ देख्न चाहन्छ
ति अधरमा मुस्कानहरु
अनि उ लेख्न चाहन्छ
हर्षका ति ईतिहासहरु
तर, अफसोच !
उसका पाईलाहरु
एक पछि अर्को लहरहरुमा
आफन्तहरुले नै तानिरहेछन
गासबासको लुछाचुंडिमा
ज्वालामूखी भै बिष्फोट हुँदैछन
भोको पेट गरीबी औ बेरोजगारी
एकापसमा कपर्डी खेले झै
हुतुतुतु गर्दै पछारिरहेछन
उ बिबश छ ,
नाम र दामको होडबाजी
तानातानिको खेलहरुमा
उ हारिरहेछ
कोही सत्तामा मदहोश घुमिरहेछन
कतै रगतको खोला बगिरहेछ
आफु आफु माझको प्रतिस्पर्धामा
सिङ्गो देश नै नाङ्गिन थालेकोछ
त्यसैले, भो पुग्यो अब बन्द गर सबै नाटकहरु
हेर्दा हेर्दै उ त थाकिसकेकोछ ,
भो नखेल
ति साँगुरा कुर्सीहरुमा
भाले जुधाई खेलहरु
अब त मै हुँ भन्ने कुखुरालाई पनि
प्राणघाती बर्डफ्लुले छोएकोछ
अनि दिन प्रतिदिन
हाम्रो आफ्नै भबिष्य
कहिल्यै निको नहुने गरि
भित्र-भित्रै धमिराले खाएकोछ
ॐ शान्ती !!!
-nilima
Tuesday, February 03, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment