तरंग यो मनको ।

कहाली लाग्दो
यो सुनसान रातको
चकमन्न अंध्यारो माझ
केही हराए झैं लाग्छ
स्वप्निल यि नयनहरु
कल्पनामा सुस्ताइरहेछन
तर, यो अशान्त मन
अबिरल सुस्केराहरु सँगै
भित्र-भित्रै कतै थाकिरहेछ,
कठैबरा !
शान्तिको नाममा
आफ्नै बलिदान दिनेहरु
युध्दको त्यो आहालमा
अमर सहिद हुनेहरु
यतिबेला शायद
झकिझकाउ स्वर्गको उज्यालोमा
अत्रिप्त प्यासहरु मेटाइरहेका होलान
धर्तिको यो दलदलमा
बिटुलिएका ति पाइलाहरु
पवित्र गंगा माझ
एक एक गर्दै पखाल्दै होलान,
तर, धिक्कार छ !
नयाँ नेपाल देख्न पाएको
अभागी ज्यूंदो मान्छे म,
बेदना र पिंडाहरुले निसास्सिदै
अभाबको भुमरीमा छट्पटिदै
श्रध्दान्जली स्वरूप उनैको सम्झनामा
एक धर्सो कलम चलाउन पनि
सूर्योदयको उज्यालो पर्खिनु परेको छ ।

-nilima