हासेरै तिमीले बिष दियौ
अमृत सम्झेर स्वीकारीदिए
अन्जान मै हो कि भाला रोप्यौ
म चुपचाप आफै सँग टुक्री दिए
देखेरै पनि कुल्चिदियौ
म तिम्रो पाईलाहरु पूजिरहें
दोबाटो मा तिमी टाढा भयौ
मेरो मन मन्दिरमा तिमीलाई नै सजाइरहें
तर, झुटो रहेछ यो दुनिया
जीवन अधूरो कथा भयो
ढुँगा रहेछन देउताहरु सबै
खुशीहरु आज ब्यथा भयो ।
-nilima
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

No comments:
Post a Comment