Tuesday, January 09, 2007

कथा

हासेरै तिमीले बिष दियौ
अमृत सम्झेर स्वीकारीदिए
अन्जान मै हो कि भाला रोप्यौ
म चुपचाप आफै सँग टुक्री दिए

देखेरै पनि कुल्चिदियौ
म तिम्रो पाईलाहरु पूजिरहें
दोबाटो मा तिमी टाढा भयौ
मेरो मन मन्दिरमा तिमीलाई नै सजाइरहें

तर, झुटो रहेछ यो दुनिया
जीवन अधूरो कथा भयो
ढुँगा रहेछन देउताहरु सबै
खुशीहरु आज ब्यथा भयो ।
-nilima

No comments:

Post a Comment