किन

सागर झैं शान्त तिमी खहरे बनेर उर्लिन्छौ किन
सँगीत झैं मधुर तिमी बादल बनेर गर्जिन्छौ किन
फूल झैं कोमल तिमी काँडाहरुमा रेटिन्छौ किन
जून झैं शितल तिमी ग्रहण माझ झुल्किन्छौ किन

अमूल्य यो जिन्दगीलाई रक्सीमा साट्छौ किन
क्षण भर मै उत्रीन्छ नशा ब्यर्थमा माट्छौ किन
बोटलमा प्राण छैन आफैलाई ढाट्छौ किन
सिउनु नै थियो भने बेहोशिमा फाट्छौ किन

रित्तिन देउ बैंशहरु प्रकृतिलाई बिथोल्छौ किन
भत्किन देउ आस्थाहरु बिर्सिजाने आश्वासन किन
पत्थरलाई माया दिई मुटुमा सजाउछौ किन
टूट्न देउ बाचाहरु भूलिजाने सम्झौता किन ।
-nilima